Wysłany: 2009-08-23, 20:59 Charles "Stone Cold" Jones
Nowy art w Top Streetballers. Tym razem o zawodniku, który był dwukrotnym z rzędu królem strzelców NCAA, przez niedługi okres czasu również graczem NBA oraz wielokrotnym mistrzem zarówno w ligach zawodowych jak i tych lig streetballowych. Dzisiejszym bohaterem odcinka jest Charles "Stone Cold" Jones. Zapraszam do lektury.
_________________
Ostatnio zmieniony przez B-X 2010-01-11, 01:58, w całości zmieniany 1 raz
Urodzony: 17.07.1975
Wzrost: 191 cm
Waga: 82 kg
Skąd: Brooklyn, NY, USA
CJ jest rodowitym Nowojorczykiem. Dorastał na Fulton Street w Bedford-Styvescent. Jako 12-13-letni dzieciak grywał często w Kingston Parku oraz 305 Parku. Następnie już jako nastolatek brał udział w wielu rozmaitych turniejach streetballowych tj. m.in. legendarny Soul In The Hole w Brooklynie. Grywał tam w barwach teamu Kenny's Kings wraz w inną wschodzącą wtedy legendą playgroundów "Boogerem" Smithem. Uczęszczał do Bishop Ford HS w Brooklynie, gdzie był lokalną gwiazdą. Każdy wiedział, że kariera akademicka stoi przed nim otworem. Kwestią nierozstrzygniętą pozostawał jedynie wybór uczelni, spośród tych, które zaoferowały mu stypendia.
W rezultacie CJ zdecydował się na Rutgers University położony nieopodal Big Apple, w New Jersey. Spędził tam 2 lata. Przez jakiś czas występował nawet w zespole z późniejszym graczem And 1 - Waliyy "Main Event" Dixon. Jako debiutant (1993/94) notował średnio 19.5 pkt/m. Była to druga najwyższa średnia punktowa zdobyta przez debiutanta w historii uczelnii. Wyższą miał jedynie Phil Sellers (były gracz NBA) w 1973 roku. Jako drugoroczniak (1994/95) został ponownie strzeleckim liderem swojej
drużyny, mimo iż jego średnia punktowa nieco zmalała. Uzyskiwał 13.3 pkt/m i 4.6 zb/m. Następnie w 1995 roku przeniósł się na nowojorski Long Island University i to był właśnie punkt zwrotny w jego karierze. Przez cały pierwszy rok (1995/96) nie mógł występować w uczelnianej drużynie, zgodnie z zasadami transferowymi NCAA. Dopiero na drugim roku (1996/97) rozpoczął w końcu występy w reprezentacji. Warto było jednak poczekać. Już na samym początku został liderem zespołu i zaczął bezapelacyjnie błyszczeć w całej lidze akademickiej. Ze średnią 30.1 pkt/m został liderem strzelców NCAA, dodatkowo uzyskiwał 6.0 zb/m 4.6 as/m i 2.33 prz/m. Po zakończeniu rozgrywek otrzymał tytuł Northeast Conference Player of the Year oraz New York Metropolitan Player of the Year. Poprowadził swój zespół Blackbirds, do ponad 20 zwycięstw oraz do udziału w turnieju NCAA. W obu przypadkach miało to miejsce po raz pierwszy od 1984 roku. Jego zespół zdobył mistrzostwo Konferencji NEC (Northeast Conference), osiągając przy tym po drodze najlepszy rezultat w regular season. CJ przekroczył wtedy 14 razy barierę 30 punktów w meczu oraz 4 razy 40-tu. Ustanowił również kilka klubowych rekordów.
W kolejnym sezonie (1997/98) Jones zdołał powtórzyć swój wyczyn, zostając po raz drugi z rzędu królem strzelców NCAA, tym razem ze średnią 29.0 pkt/m. Dorzucił do tego 7.4 as/m, 5.2 zb/m i 2.9 prz/m. Jego najwyższe indywidualne zdobycze punktowe z tamtego sezonu to 53 i 45 punktów. Ponownie otrzymał nagrodę dla Gracza Roku Konferencji Północno-Wschodniej. Został też liderem konferencji pod względem asyst i przechwytów. W całej NCAA uplasował się natomiast odpowiednio na 5-tej i 9-tej pozycji w obu wcześniej wspomnianych kategoriach. Pobił również swój własny klubowy rekord strzelecki z poprzedniego sezonu (46 pkt), zdobywając 53 punkty, w spotkaniu przeciw uczelni Medgar Evers. Dodatkowo ustanowił kolejny rekord uczelni, notując w spotkaniu z Wagner 8 celnych rzutów za 3 punkty. Stał się też 7-dmym zawodnikiem w historii NCAA, który co najmniej 2 razy z rzędu sięgnął po tytuł króla strzelców. Dołączył tym samym do grona takich legend, jak: Oscar Robertson (3x-1958-60), Pete Maravich (3x-1968-70), Freeman Williams (2x-1977-78), Frank Selvy (1953-54), Darrell Floyd(1955-56), Harry Kelly (1982-83). Jego team został po raz kolejny liderem konferencji w sezonie zasadniczym. Niestety tym razem w finale uległ teamowi Farleigh Dickinson. Kilka lat po zakończeniu kariery akademickiej w 2006 roku CJ został nawet zaliczony do NEC's 25th Anniversary Men's Basketball Team, czyli składu najlepszych zawodników w historii Konferencji Północno-Wschodniej. Odbyło się to przy okazji obchodów 25 lecia istnienia rozgrywek tejże konferencji w NCAA. Wcześniej był również zaliczany do składu NEC's 20th Anniversary Men's Basketball Team. Po zakończeniu znakomitej kariery uczelnianej przystąpił do draftu NBA w 1998 roku. Został w nim wybrany przez Chicago Bulls, z numerem ...
Jako debiutant (1998/99) pojawił się w barwach Byków 29 razy, notując średnio 3.7 pkt/m. Nie ma co ukrywać niezbyt udany sezon, jak na byłego, dwukrotnego króla strzelców NCAA. W kolejnym sezonie (1999/2000) związał się z L.A.Clippers. Niestety w Kalifornii również nie dano mu szansy. Wystąpił co prawda w 56 grach sezonu zasadniczego, niestety spędzał na parkiecie niewiele czasu, notując zaledwie 3.4 pkt/m. Po tym sezonie nastąpił rozbrat z NBA i CJ wylądował we Włoszech, gdzie zasilił szeregi SC Montecatini (10.2 pkt/m, 3.6 rb/m, 3.3 as/m). Kampanię 2001/02 spędził natomiast w słonecznej Grecji, tym razem jednak w barwach Saloniku Ionikos. Notował tam średnio 14.6 pkt/m, 4.7 zb/m, 4.3 as/m. Wraz ze swoim zespołem zaliczył również udział w Pucharze Grecji. W ten sposób rozpoczęła się jego wędrówka po rozmaitych klubach koszykarskich.
Rozgrywki 2002/03 spędził już w domu, a konkretnie występując dla New York Primetime w lidze EBA. Szło mu tam naprawdę świetnie. Po zakończeniu sezonu został zaliczony do All-EBA First Team. Kilka miesięcy później rozpoczął występy w letniej lidze USBL, gdzie został reprezentantem Brooklyn Kings. Rozegrał z nimi 24 spotkania, notując 11.5 pkt/m, 3.3 zb/m, 3.8 as/m. Występował wtedy w składzie z takimi z całym mnóstwem streetballerów tj.: Lenny Cooke, Antwan Dobie, Gordon Malone, Tobe Carberry, Yuichiro Morishita czy znany z występów w PLK Chudney Gray. Niestety obie te ligi nie należały do najlepszych.
Należy przeczekać napisy, akcje przeplatane z napisami
Nowy sezon (2003/04) przyniósł ze sobą przenosiny do Izraela, gdzie Jones zakotwiczył na jakiś czas w Maccabi Rishon Le Zion. Nie trwało to jednak długo. Po rozegraniu czterech spotkań (9.8 pkt/m, 3.0 zb/m, 3.0 as/m) ponownie ruszył w drogę. Rozgrywki dokończył w Argentynie, w barwach Libertad de Sunchales. Został tam wtedy zaliczony do Argentinian LigaA All-Imports Team, po uzyskaniu średnich 15.6 pkt/m, 6.9 zb/m i 4.0 as/m (14 gier). Jego zespół wziął wtedy udział w Południowo-Amerykańskim turnieju Liga Sudamericana, w którym to zdobył brązowy medal. Następnie w latach 2004/05 i 2005/06 wraz z bułgarskim Akademikiem Lukoil Sofia występował w
Pucharze ULEB'a (4.8 pkt/m, 1.5 zb/m). W 2005 otrzymał tytuł BulgarianBasket Defensive Player of the Play Offs. Został także zaliczony do 1st Team of the Play Offs wraz ze swoim rodzonym bratem Lamont'em, który to występował w klubie Lukoil razem z nim. Zwieńczeniem udanych rozgrywek było zdobycie tytułu mistrza Bułgarii oraz srebrnego medalu w Pucharze tego kraju. W sezonie 2005/06 pogrywał ponownie w Argentynie, tym razem dla Gimnasia Esgrima Comodoro Rivadavia (10.1 pkt/m, 5.5 zb/m, 3.1 as/m). Z zespołem tym zdobył wtedy mistrzostwo ligi argentyńskiej. W kolejnym sezonie (2006/07) reprezentował ponownie Gimnasia CR. W kolejnej edycji turnieju Liga Sudamericana jego team sięgnął po raz kolejny po brązowy medal. Jones notował wtedy średnio 9.0 pkt/m, 3.1 zb/m, 2.1 as/m. Team Gimnasia wystąpił również w turniejach Campeonato Sudamericano de Clubes i Argentina Super 8, niestety bez większych sukcesów. Cj wziął wtedy udział w 47 grach sezonu zasadniczego, osiągając 10.6 pkt/m, 4.7 zb/m i 2.6 as/m.
W międzyczasie Jones zaliczył również niewielki epizod w ABA. W listopadzie 2005 roku podpisał umowę z teamem Strong Island Sound. Co ciekawe wystąpił wtedy w zaledwie jednym spotkaniu, a zdążył już ustanowić klubowy rekord sezonu, notując 12 asyst w spotkaniu z Rochester, 16 listopada. Dodatkowo uzyskał w tym spotkaniu 21 punktów, 10 zbiórek i 3 przechwyty. Imponujące aby już w pierwszym spotkaniu w
nowej lidze zaliczyć Triple-double. Jak na typowy nowojorski skład przystało nie mogło w nim zabraknąć lokalnych gwiazd playgroundów t.j.: Michael Campbell, Corey Underwood, Jerome "Circus" Holman czy "Reanimator" Strickland. Niedługo potem, bo już w grudniu podpisał umowę z teamem Albany Patroons, występującym na co dzień w lidze CBA. Niestety i tym razem nie było mu dane zagrzać miejsca na dłużej, ponieważ rozegrał z zespołem zaledwie 5 spotkań, w trakcie których zanotował średnie 3.4 pkt/m, 2.2 zb/m i 1.2 prz/m. Do zespołu Sound powrócił przed sezonem 2007/08. Notował wtedy średnie 10.8 pkt/m, 4.0 zb/m, 4.2 as/m i 2 prz/m. Występował w nim z takimi gwiazdami Streeta jak John "Mookie" Thomas, Chris Grant czy mający za sobą również epizod z NBA Gordon Malone. Pozostała część sezonu 2007/08 rozegrał ponownie z argentyńskim Gimnasia CR, notując 9.2 pkt/m, 3.8 zb/m oraz 3.3 as/m (32 gry).
STREETBALL
Jak żaden nowojorski baller nigdy nie stronił od streeta. Co lato regularnie bierze udział w najlepszych turniejach, rozgrywanych na terenie NYC. Jeśli idzie np. o EBC (Entertainers Basketball Classic - Rucker Park), to zadebiutował w niej w połowie lat 90-tych w ekipie Mousey'a Bad Boy. Grywał w otoczeniu przyszłych gwiazd NBA tj. Stephon Marbury, Ron Artest czy Elton Brand. Dzięki Charlesowi Mousey ściągnął później do teamu Bad Boy 1/2 Man 1/2 Amazinga. W 1999 roku CJ bronił barw ekipy Vacant Lot i miał okazję wystąpić w jednym ze spotkań przeciw samemu Vince'owi Carterowi, który reprezentował wtedy Black Hand Entertainment. Jednak tego wieczoru była to konfrontacja Air Canada vs.Whole Lotta Game. W kolejnym sezonie letnim (2000) reprezentował ponownie Vacant Lot, wraz ze swoim bratem Lamontem. Ich team z wynikiem 6-1 w regular season dotarł aż do finałów EBC. Tam spotkał się z ekipą Dunk.Net Posse, prowadzoną przez Bevona "Tiger" Robina, Reggie "Hi Five" Freemana oraz młodego I'll Be Right Backa. Team CJ'a przegrał niestety tę rywalizację 60-75. W 2004 roku reprezentował zarówno barwy Ruff Ryders jak i Shady Records. W tej drugiej ekipie występował wraz ze swoim starym dobrym znajomym 1/2 Man 1/2 Amazingiem. Dwa lata później (2006) pojawił się jako rezerwowy rozgrywający w barwach obrońców tytułu Black Wall Street. Ekipa The Game'a dotarła wtedy do finałów turnieju. Niestety byli oni zmuszeni uznać wyższość powracającego na tron, po rocznej absencji Terror Squadu (62-70).
Jednak nie samym EBC żyje baller. Oto kilka kolejnych turniejów, w których to gościł w przeszłości. Dla przykładu, w 2001 roku można go było oglądać w Dyckmanie, jako członka ekipy X-Birds. Grywał również w Hoops In The Sun, turnieju rozgrywanym w Bronxie, nieopodal Orchard Beach. Latem 2004 roku bronił tam barw ekipy TNP (Take No Prisoners). Ze składem tym dotarł prosto do finałów HITS, w których to sięgnął po mistrzostwo, pozostawiając w pokonanym polu team Pops 5. Ich zespół został również liderem fazy zasadniczej z rezultatem 10-1. Brał także udział w jednym z przystanków na trasie The Sprite Liquid Mix 2004, gdzie wraz z całą plejadą nowojorskich streetballerów wystąpił w spotkaniu przeciw SBA All-Stars (Street Basketball Association). 3 lata później (2007) występował wraz z United Brooklyn w turnieju Fireball, gdzie zdobył kolejne mistrzostwo. Niestety pech chciał iż nie udało mu się wystąpić w spotkaniu finałowym. Zespół był jednak pełen solidnych zawodników tj. Junie Sanders, Reanimator, Speedy, Stix, Big Ticket czy Nate Robinson z Knicks, którzy zapewnili mu zwycięstwo.
W trakcie rozgrywek letnich PRO CITY 2006 reprezentował Nike 'E' One wraz z takimi ballerami jak: Junie Sanders, Headache, Garnett "Big Ticket" Thompson czy znanymi z parkietów polskiej ekstraklasy Chudney'em Gray'em i "Mookie" Thomasem. Z teamem tym sięgnał po swój kolejny tytuł, pokonując w finale Gold's Gym 118-97. CJ zdobył w tym spotkaniu 22 punkty 6 asyst i 6 zbiórek, walnie przyczyniając się do zwycięstwa. Podczas rozgrywek letnich 2007, a konkretnie 26 sierpnia wraz ze swoim zespołem TNP (Take No Prisoners) zwyciężył w turnieju Nike Tournament of Champions. W drodze po tytuł wspomagał go dawny kolega z czasów akademickich Richie Parker. Obaj w przeszłości studiowali i występowali razem na Long Island University. W ów turnieju występują co roku 4 najlepsze zespoły, z czołowych nowojorskich lig streetballowych tj:. Hoops In The Sun, 4th West, Dyckman oraz Nike Pro. Jakby tego było mało Jones znalazł również czas na występy w turnieju Fireball. W 2008 roku CJ ponownie bronił barw ekipy TNP, a tą różnicą, że tym razem w turnieju Dyckmana. Take No Prisoners dotarli wtedy do ścisłego finału, tam musieli niestety uznać wyższość ekipy Bingos All-Stars. O ironio rok później (lipiec 2009) Jones został zawodnikiem Bingos All-Stars, z którym to zespołem zwyciężył w turnieju Inside Streetball Invitational.
W ramach ciekawostki na koniec mogę dodać, że jego akcje można zobaczyć na materiałach tj.: Slam From The Streets, EBC Season II, On Hallowed Ground, Soul In The Hole. Co będzie dalej zobaczymy. Mimo iż latka lecą nieubłaganie, to jednak prawdziwy baller na zawsze nim pozostanie.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach
Nowy art w 
Urodzony: 17.07.1975
W kolejnym sezonie (1997/98) Jones zdołał powtórzyć swój wyczyn, zostając po raz drugi z rzędu królem strzelców NCAA, tym razem ze średnią 29.0 pkt/m. Dorzucił do tego 7.4 as/m, 5.2 zb/m i 2.9 prz/m. Jego najwyższe indywidualne zdobycze punktowe z tamtego sezonu to 53 i 45 punktów. Ponownie otrzymał nagrodę dla Gracza Roku Konferencji Północno-Wschodniej. Został też liderem konferencji pod względem asyst i przechwytów. W całej NCAA uplasował się natomiast odpowiednio na 5-tej i 9-tej pozycji w obu wcześniej wspomnianych kategoriach. Pobił również swój własny klubowy rekord strzelecki z poprzedniego sezonu (46 pkt), zdobywając 53 punkty, w spotkaniu przeciw uczelni Medgar Evers. Dodatkowo ustanowił kolejny rekord uczelni, notując w spotkaniu z Wagner 8 celnych rzutów za 3 punkty. Stał się też 7-dmym zawodnikiem w historii NCAA, który co najmniej 2 razy z rzędu sięgnął po tytuł króla strzelców. Dołączył tym samym do grona takich legend, jak: Oscar Robertson (3x-1958-60), Pete Maravich (3x-1968-70), 
Jak żaden nowojorski baller nigdy nie stronił od streeta. Co lato regularnie bierze udział w najlepszych turniejach, rozgrywanych na terenie NYC. Jeśli idzie np. o EBC (Entertainers Basketball Classic - Rucker Park), to zadebiutował w niej w połowie lat 90-tych w ekipie Mousey'a Bad Boy. Grywał w otoczeniu przyszłych gwiazd NBA tj. Stephon Marbury, Ron Artest czy Elton Brand. Dzięki Charlesowi Mousey ściągnął później do teamu Bad Boy 1/2 Man 1/2 Amazinga. W 1999 roku CJ bronił barw ekipy Vacant Lot i miał okazję wystąpić w jednym ze spotkań przeciw samemu Vince'owi Carterowi, który reprezentował wtedy Black Hand Entertainment. Jednak tego wieczoru była to konfrontacja Air Canada vs. 
